Een kast in honderd kleine stukjes
Met droefheid in het hart moesten we afscheid nemen van een eiken tv-kast.
Het is een heel verhaal, hoe een mens soms gedwongen wordt om het meest onecologische te doen.
Bij onze huizenruil (waarbij mijn ouders in onze woning komen en omgekeerd) hebben we de meeste meubels kunnen een nieuwe locatie geven. Zo komen bepaalde meubels zelfs beter tot hun recht. Maar bepaalde dingen kregen we aan de straatstenen niet verkocht. Zo ook bijvoorbeeld een oude TV-kast bij mijn ouders. Het is een oude bombastische stijl in Franse eik. Maar het gevaarte stond lelijk in de weg en er moest iets gebeuren. Dus hebben we heel wat antiquairs gebeld met de vraag wat ze er wilden voor geven. Antwoord? Niets. Na lang aarzelen besloten we dan maar om de kast gratis weg te geven.
Eerst ging ik eens polsen bij mijn collega’s. Maar ook daar nul op het rekest. Geen interesse. Ofwel was het hun stijl niet, of sommigen hadden net hun gehele inboedel gekocht bij Ikea of anderen hadden een nieuw huis. En dat laatste blijkt een groot probleem te zijn. Trappen die uitkomen in de leefruimte + grote ramen maakt dat moderne woningen nog maar weinig muren hebben om een kast tegen te zetten.
Enfin, dan maar de kast schenken aan een goed doel. We gingen eens informeren bij de BOM (Begaan om Mensen), maar daar worden alleen kleine huishoudtoestellen, babyspullen enz gedaan. De kringwinkel heeft dan weer geen zin om die spullen te komen halen, en ze hebben ook niet altijd de mankracht om die loodzware kast (je moet dus met 4 volwassenen zijn op dat ding op te tillen, zelfs zonder de deuren en de schuiven erin!) van de eerste verdieping (want de leefruimte bevindt zich daar) naar beneden te krijgen. Geen interesse dus.
We zochten ook naar houthandelaars die dit hout zouden willen recycleren (tot eventuele moderne nieuwe kasten), maar… dan kom je op heel wat vreemde en minder vreemde dingen uit op internet. Dat heb ik na een avondje zoeken opgegeven.
Aangezien het niet lukte, gingen we naar TROC bellen. Dat hebben we ook gedaan. Zij zouden ons terug contacteren voor een offerte te maken. Maar… nooit iets gehoord. Hetzelfde bij andere handelaars. “Het echte antiek gaat niet meer zo goed”…
In een wanhoopspoging hebben we tot slot de kast op verkoopsites gepresenteerd. En zelfs op onze site, maar ook “zero reactie” (deel3).
Dan maar terug naar de antiquair bellen om ze gratis te komen halen. Maar toen die het wou optillen, was de interesse meteen weg. “heel simpel” was zijn uitspraak “de cirkelzaag nemen en in stukken doen”. En dan? “Naar het containerpark ermee”.
Toch maar op zoek naar mensen dus die de kast mee naar beneden wilden krijgen. Maar blijkbaar heeft iedereen spontaan een hernia als ze de kast onder ogen krijgen. Dus, geen vrijwilligers, zelfs niet als ze de kast gratis mogen meenemen.
En aangezien we echt geen andere kant op kunnen zijn we dan ook genoodzaakt geweest om het ding in talloze stukken te zagen en naar het containerpark te vervoeren als “sloophout”.
Het is enorm spijtig dat een (totaal niet versleten) meubel in stukken moet worden gezaagd, zeker dat het dan ook van eik is gemaakt. Maar ja, consumeren (zelfs van rommelmeubels) blijkt geen probleem, maar duurzaam herbruiken, daar is onze samenleving niet op voorzien, zelfs niet als het voor €0 gratis wordt weggegeven. Mensen willen allemaal (bijna zonder uitzondering, en ik heb nu ongeveer 130 mensen geïnterpelleerd) geplakte boel van grote Zweedse meubelzaken. Dit stemt tot nadenken.
ps: Nog geen zakdoeken bovenhalen! We hebben ondertussen het onderste gedeelte omgevormd tot een nieuwe TV-kast. We hebben dus het beste hout zelf hergebruikt. Het zijn de slechte stukken die naar het containerpark zijn gegaan. Het eindresultaat laten we zeker ook nog eens zien.